Zbigniew Święch - Czakram wawelski | Największa tajemnica wzgórza | autograf

Czakram wawelski. Największa tajemnica wzgórza
Autor: Zbigniew Święch 

Wydawnictwo: im. Warneńczyka, 2002
Okładka: miękka
Stan: dobry plus
Uwagi: autograf

O książce

„Czakram Wawelski” Święcha to przykład tej osobliwej odmiany literatury, która rodzi się tam, gdzie naukowo udokumentowana historia zaczyna się nudzić czytelnikowi, a legenda dopiero nabiera rumieńców. Autor, znany z upodobania do „białych plam” dziejów, traktuje wzgórze wawelskie jak palimpsest: pod warstwą archiwów i opracowań szuka ukrytej „biografii miejsca”, energii, mitu, podszeptów ezoteryki. Kaplica św. Gereona staje się tu nie tyle obiektem badań, ile sceną – na niej spotykają się radiesteci, okultyści, turyści w poszukiwaniu „mocy” i bardziej sceptyczni krakowscy intelektualiści, którzy muszą się jakoś do tego zjawiska odnieść.

Nie jest to książka, którą można czytać jak poważne opracowanie naukowe – i chyba zupełnie nie o to autorowi chodzi. Święch zachowuje konwencję quasi‑dokumentu: przywołuje relacje, opinie, zapisy prasowe, wątki z historii religii i lokalnych tradycji, ale w tle stale obecna jest dyskretna fascynacja samą ideą „czakramu” jako współczesnego mitu założycielskiego Krakowa. Momentami przypomina to XIX‑wieczne kompilacje „ciekawostek z dziejów miasta”, tylko że zamiast cudownych obrazów i objawień mamy radiestezyjną energię, linie mocy i rozmaite ezoteryczne interpretacje Wawelu. Święch sprawnie korzysta z mieszaniny tonu reporterskiego, gawędy i eseju, dzięki czemu czytelnik mimowolnie daje się wciągnąć w grę: „a jeśli jednak coś w tym jest?”.

Znaczenie tej książki nie polega na rozstrzygnięciu, czy pod Wzgórzem Wawelskim naprawdę pulsuje jakaś tajemnicza siła – odpowiedź i tak każdy przyniesie ze sobą. Istotniejsze jest to, że „Czakram Wawelski” dokumentuje moment, w którym dawne królewskie wzgórze staje się obiektem współczesnej duchowej turystyki, a miasto zaczyna funkcjonować w wyobraźni jak europejskie Varanasi: z obowiązkowym punktem „doładowania energii”. Święch – świadomie czy nie – pokazuje, jak głód sacrum i irracjonalnego potrafi obejść filtry zdrowego rozsądku i akademickiej historii, tworząc nową warstwę tradycji