Wilbur Smith • Siódmy papirus

Siódmy papirus 
Autor: Wilbur Smith 

Wydawnictwo: Prima, 1998
Okładka: miękka
Stan: dobry
Uwagi: nieznaczne zagięcia okładki

O książce

Wilbur Smith, pisarz o afrykańskim rodowodzie i kolonialnym zapleczu, w „Siódmym papirusie” podejmuje próbę połączenia dwóch światów: starożytnego Egiptu i współczesnej Afryki, mitologii i technologii, przygody i refleksji nad dziedzictwem. To powieść, która nie ukrywa swoich ambicji – chce być jednocześnie thrillerem, romansem, traktatem archeologicznym i kontynuacją epickiej narracji rozpoczętej w „Bogu Nilu”. Kluczem do tej konstrukcji jest postać Taity – skryby, filozofa, stratega – którego głos, choć nieobecny bezpośrednio, rezonuje przez papirusy, zagadki i pułapki. Smith nie pisze o Egipcie jako miejscu – pisze o Egipcie jako idei, jako przestrzeni, w której przeszłość nie umiera, lecz czeka na odkrycie.

Nicholas Quenton-Harper i Royan Al Simmu to duet zbudowany na kontrastach: on – arystokrata z ruiną w tle, ona – archeolożka z traumą i misją. Ich relacja, choć wpisana w schemat przygodowy, zyskuje głębię dzięki wspólnemu celowi – odnalezieniu grobowca Mamose, faraona, którego historia została zakodowana przez Taity w siedmiu papirusach. Smith, z charakterystyczną dla siebie swadą, prowadzi czytelnika przez Etiopię, Egipt, archiwa, wykopaliska, dżungle i pałace, nie szczędząc pościgów, strzelanin i zdrad. Ale to nie akcja jest tu najważniejsza – to napięcie między tym, co wiemy, a tym, co możemy odkryć. Papirusy są nie tylko mapą, ale też metaforą – pokazują, że wiedza bywa niebezpieczna, a prawda nie zawsze prowadzi do dobra.

„Siódmy papirus” to powieść, która nie boi się być widowiskowa. Smith pisze z rozmachem, ale też z erudycją – jego opisy mitologii, rytuałów, hieroglifów są nie tylko dekoracją, ale też częścią intrygi. Antagoniści – cyniczni Europejczycy, kolekcjonerzy, mordercy – są uosobieniem kolonialnej chciwości, która nie zna granic. W tym sensie książka jest także komentarzem: o tym, jak Zachód traktuje Wschód, jak przeszłość bywa eksploatowana, jak historia może być narzędziem władzy. Smith nie moralizuje, ale nie ukrywa, że jego Afryka to miejsce napięć – między kulturami, między epokami, między ludźmi. „Siódmy papirus” to nie tylko kontynuacja – to próba zbudowania pomostu między epicką fikcją a współczesną refleksją nad tym, co zostaje po cywilizacji.