Wiersze wybrane | Biblioteka Poetów
Autor: Józef Czechowicz
Wydawnictwo: PIW, 1979
Okładka: twarda
Stan: dobry
Uwagi: nieznaczne zagięcie okładki
O książce
Wiersze wybrane Józefa Czechowicza z serii Biblioteka Poetów to tom, który można traktować jako poetycką biografię — zapis duchowego dojrzewania jednego z najoryginalniejszych głosów polskiej poezji XX wieku. Czechowicz, związany z lubelską awangardą i grupą Reflektor, pisał tak, jakby chciał zsynchronizować rytm serca z rytmem świata. Jego język jest muzyczny, a jednocześnie zaskakująco prosty; potrafi z trzech słów zbudować ciszę i z ciszy — obraz. W jego poezji powracają motywy snu, dzieciństwa i śmierci, splecione w delikatną liturgię istnienia. Każdy wiersz brzmi jak echo dawnej modlitwy, której sens wyblakł, ale melodia wciąż porusza.
Zbiór z 1979 roku obejmuje utwory z całego dorobku poety — od witalistycznych wizji z Kamienia po apokaliptyczną aurę Nuty człowieczej. To poezja, która łączy liryzm ludowy z modernistycznym niepokojem, pejzaż z wizją końca świata. Czechowicz rezygnuje z interpunkcji, by oddać rytm oddechu, i tworzy wiersze, które są bardziej śpiewem niż zapisem. W jego frazie słychać Lubelszczyznę — przestrzeń płaską, cichą, rozświetloną i tragicznie skończoną. To poezja, która wie, że nad każdym obrazem wisi cień wojny, ale mimo to nie traci czułości wobec świata.
Wydanie PIW-u z serii Biblioteka Poetów ma charakter pomnikowy — to jedna z edycji, które przywróciły Czechowicza do kanonu po dekadach zapomnienia. Współtworzone przez badaczy awangardy, takich jak Tadeusz Kłak, układa jego twórczość w spójną całość: od eksperymentu formalnego po pełnię tragicznego doświadczenia. Lektura tego tomu pokazuje, że Czechowicz był poetą „środka świata” — nie w sensie geograficznym, lecz duchowym. Zginął w bombardowaniu Lublina, jakby jego życie chciało dopełnić wizji, które sam przewidział w wierszach. W jego poezji śmierć nie jest końcem, lecz kolejnym dźwiękiem w nieprzerwanym rytmie istnienia.