Historia kina polskiego. Twórcy, filmy, konteksty
Autor: Tadeusz Lubelski
Wydawnictwo: Videograf II 2009
Okładka: twarda
Stan: dobry plus
Uwagi: brak
O książce
Tadeusz Lubelski stworzył książkę, która wreszcie scala rozproszone dzieje polskiego kina w jeden spójny obraz. Nie w duchu kronikarskiego katalogu, ale jako refleksję o kulturze, która – tak jak film – jest grą światła, cienia i pamięci. „Historia kina polskiego” to nie tylko zestawienie tytułów, lecz mapa przemian świadomości zbiorowej: od kina patriotycznych etiud i melodramatów międzywojnia, przez moralne niepokoje PRL-u, po cynizm wolnorynkowej transformacji. Lubelski pisze jak świadek epoki, który zna kulisy planów filmowych i sal konferencyjnych, gdzie decydowano o budżetach i cenzurze.
Autor łączy precyzję historyka z empatią widza. Potrafi pokazać, jak Ford, Wajda, Kieślowski czy Zanussi tworzyli z języka filmu narzędzie diagnozy społecznej, a jednocześnie jak kino, zależne od systemu, próbowało zachować niezależność moralną. Dla Lubelskiego nie istnieje granica między „wysokim” a „popularnym”: w tym samym szeregu stają Popiół i diament, Rejs, Psy i Ida. Analizy filmów splatają się z portretami twórców – z ich słabości, ambicji, sporów o sens polskości. Czytając, ma się wrażenie rozmowy o historii kraju, który raz filmował swoją wiarę, raz klęskę.
Jest w tej książce ton pedagogiczny, ale nie akademicki – raczej ton mistrza, który tłumaczy, dlaczego nawet klisze zasługują na uwagę. Lubelski nie moralizuje i nie fetyszyzuje klasyki; traktuje kino jak organizm, który żyje dzięki widzom. Uderza dbałość o szczegół: cytaty z recenzji, konteksty polityczne, analizy plakatów, a także liczne ilustracje – nie ozdobniki, lecz dokumenty epoki. „Historia kina polskiego” to publikacja, która porządkuje ponad sto lat twórczości, nie odbierając jej emocji i paradoksów. Synteza w najlepszym sensie – ludzka, wrażliwa i potrzebna.
