Sławomir Młynarczyk - Berber

Berber 
Autor: Sławomir Młynarczyk

Wydawnictwo: Zysk i Ska, 2009
Okładka: miękka 
Stan: dobry plus
Uwagi: brak

O książce

Sławomir Młynarczyk w Berberze nie tyle opowiada historię, co rejestruje stan ducha — męskiego, korporacyjnego, rozedrganego. Forma pamiętnika, rozpisanego na tygodnie, nie służy tu budowaniu napięcia fabularnego, lecz rytmizuje codzienność bohatera: Sławka, trzydziestolatka z marketingu, który awansuje, zarabia, uwodzi, ale nie potrafi odpowiedzieć sobie na pytanie, po co to wszystko. Jego życie to ciąg romansów, spotkań, prezentacji i wieczorów z kamerą przemysłową w tle. Młynarczyk nie próbuje go tłumaczyć — raczej wystawia na pokaz, z ironicznym dystansem, który przypomina styl Hornby’ego, ale z dodatkiem wulgarności, która nie szuka estetyki, lecz efektu.

Narracja jest lekka, ale nie płytka. Młynarczyk operuje językiem prostym, dialogowym, z wyczuciem rytmu i pointy. Sławek nie jest postacią tragiczną, lecz groteskową — jego sukcesy zawodowe są równie puste jak jego podboje erotyczne. Kobiety w tej książce to figury, nie osoby: tradycyjna, nowoczesna, rosyjska prostytutka — każda z nich służy do rozgrywania stereotypu, nie do budowania relacji. Ale właśnie w tym leży siła tej prozy: nie udaje głębi, lecz pokazuje powierzchnię, która dla wielu mężczyzn jest jedyną dostępną przestrzenią emocjonalną. Sławek nie szuka miłości — szuka potwierdzenia. Nie buduje związku — buduje pozycję. A kiedy ją osiąga, nie wie, co z nią zrobić.

W kontekście literatury obyczajowej lat 2000. Berber wpisuje się w nurt „męskiej Bridget Jones” — ale z polskim twistem: korporacyjnym, seksualnym, nieco prowincjonalnym. To książka, która nie aspiruje do wielkiej literatury, ale dobrze rozpoznaje swoją niszę. Młynarczyk nie moralizuje, nie psychologizuje — on rejestruje. I właśnie dlatego Berber może być czytany jako dokument epoki: czasów, gdy sukces zawodowy był fetyszem, a relacje międzyludzkie sprowadzały się do transakcji. To nie jest powieść o miłości, lecz o jej braku. Nie o karierze, lecz o pustce, która za nią stoi. I choć nie każdemu przypadnie do gustu jej styl, trudno odmówić jej trafności.