Umberto Eco • Wyspa dnia poprzedniego

Wyspa dnia poprzedniego
Autor: Umberto Eco 

Wydawnictwo: PIW 1995
Okładka: twarda 
Stan: dobry plus
Uwagi: brak

O książce

Wyspa dnia poprzedniego to najbardziej barokowa i jednocześnie najbardziej melancholijna powieść Umberta Eco — opowieść o samotności człowieka zawieszonego między przeszłością a przyszłością, między wiedzą a złudzeniem. Autor, znany z erudycji i ironii, tym razem przenosi czytelnika w XVII wiek, w świat uczonych, żeglarzy i filozofów, gdzie granice czasu i przestrzeni są równie płynne jak horyzont oceanu.

Główny bohater, Roberto della Griva, ocalały z morskiej katastrofy, dryfuje na opuszczonym statku „Daphne”, zakotwiczonym na bezkresnym Pacyfiku — tuż przy linii zmiany daty, oddzielającej „dziś” od „wczoraj”. Na horyzoncie widzi wyspę, do której nigdy nie zdoła dotrzeć, co staje się metaforą ludzkiego pragnienia poznania nieosiągalnego. Uwięziony w przestrzeni i czasie, Roberto pisze listy, wspomina młodość, miłość i wojny, a jego wyobraźnia staje się jedyną drogą ucieczki. Statek zmienia się w teatr umysłu, w którym granica między realnością a fantazją stopniowo się zaciera.

Eco buduje fabułę jak barokową konstrukcję luster — z dygresjami, cytatami i erudycyjnymi żartami. Każdy rozdział to labirynt pojęć: od jezuickich dysput o czasie, przez teorie astronomiczne, po refleksje o naturze języka i miłości. Ale pod tą warstwą intelektualnej gry kryje się historia o fundamentalnym ludzkim doświadczeniu — samotności i tęsknocie za czymś, co zawsze wymyka się zasięgowi. Wyspa dnia poprzedniego jest alegorią poznania: bohater widzi prawdę, ale nie potrafi jej dotknąć.

Styl powieści jest gęsty, pełen ozdobnych zdań i barokowych metafor, lecz niepozbawiony humoru i ironii. Eco parodiuje przygodową literaturę w stylu Robinsona Crusoe, a zarazem tworzy jej filozoficzne przeciwieństwo — książkę o człowieku, który ma wszystko oprócz możliwości działania. To powieść o paraliżu poznania, o świecie, w którym wiedza nie prowadzi do wolności, lecz do rozpaczy.