Albert Einstein i granice fizyki
Autor: Jeremy Bernstein
Wydawnictwo: Świat Książki, 2008
Okładka: twarda
Stan: dobry plus
Uwagi: brak
O książce
Jeremy Bernstein w książce „Albert Einstein i granice fizyki” przygląda się geniuszowi nie od strony mitu, lecz od strony procesu myślowego. Interesuje go nie to, że Einstein „był mądry”, lecz jak myślał — jak z kilku prostych pytań potrafił wywrócić całą fizykę. Bernstein, sam fizyk i wieloletni redaktor New Yorkera, rekonstruuje rok 1905 — ten słynny annus mirabilis, gdy młody urzędnik z Berna opublikował pięć tekstów, które przesunęły granice ludzkiego poznania. W jego ujęciu to nie biografia w tradycyjnym sensie, ale kronika intelektualnego olśnienia.
Autor pokazuje, że dla Einsteina eksperyment był punktem wyjścia, lecz nie ostatecznym źródłem wiedzy. Myślał obrazami, intuicyjnie — jakby przeprowadzał eksperymenty w wyobraźni. Stąd jego słynne paradoksy z pociągami, światłem i lustrami. Bernstein tłumaczy te zjawiska bez akademickiego zadęcia, przypominając, że za formułą E=mc² stoi próba zrozumienia świata, w którym energia i materia są tym samym zjawiskiem, widzianym z dwóch różnych stron. Uważny czytelnik odnajdzie tu nie tylko genezę teorii względności, ale i filozoficzne zaplecze sporu o determinizm, który Einstein toczył do końca życia.
Książka ma ton klarowny i precyzyjny — daleki od sensacji, bliski naukowej ciekawości. Bernstein potrafi wytłumaczyć idee Einsteina bez ich banalizowania. Dla czytelnika zainteresowanego historią nauki to podróż w głąb umysłu, który łączył dziecięcą wyobraźnię z bezkompromisową logiką. To także przypomnienie, że fizyka, w najlepszym wydaniu, jest formą filozofii — i że granice nauki zaczynają się tam, gdzie kończy się odwaga myślenia.
