Rainbow Rowell • Linia serc

Linia serc
Autor: Rainbow Rowell 

Wydawnictwo: Otwarte
Okładka: miękka 
Stan: dobry plus
Uwagi: brak

O książce

„Linia serc” to jedna z tych powieści, w których fantastyka pełni funkcję skromnego, acz sprytnego narzędzia psychologicznego, a nie dekoracji. Rowell wkłada bohaterkę – zapracowaną scenarzystkę sitcomów – w dość banalny, ale boleśnie współczesny konflikt: małżeństwo od dawna się sypie, ale codzienność, deadline’y i dzieci skutecznie zagłuszają alarm. Dopiero gdy Georgie zostaje sama i trafia na stary telefon łączący ją z Nealem sprzed lat, historia nabiera kształtu przypowieści o tym, co właściwie znaczy „wybrać” drugą osobę – i czy ten wybór można naprawić, renegocjować, a może nawet odwołać.

Rowell pisze prozą, która z pozoru przypomina lekką, dialogową literaturę obyczajową z półki „na jeden wieczór”, ale pod spodem działa jak nieco okrutne lustro dla trzydziesto- i czterdziestolatków. Tu nie ma dramatycznych zdrad ani spektakularnych wybuchów, jest za to znane z autopsji znużenie, rozminięcie priorytetów, chwila, w której jedna osoba stale „ratuje” związek, a druga przyjmuje to jak pogodę. Magiczny telefon jest w tym wszystkim zabiegiem dość prostym, wręcz anegdotycznym – ale dzięki niemu autorka może postawić Georgie w roli czytelniczki własnej przeszłości: zmusza ją, by spojrzała na swój związek tak, jak patrzy się na jeszcze nienapisaną scenę, a nie na „utrwalony” życiorys.

Ciekawa jest tu Rowell jako autorka romansów „po happy endzie”. Gdzieś między kolejnymi rozmowami z Nealem-sprzed-ślubu pyta, czy miłość jest jednorazowym olśnieniem, czy raczej nieustanną pracą nad tym, by ktoś, kogo kiedyś wybrało się z zachwytem, nie stał się wrogim współlokatorem. W odróżnieniu od typowego romansu, celem nie jest zdobycie partnera, lecz odzyskanie zaufania do własnej decyzji sprzed lat – a to dużo mniej efektowne narracyjnie, za to uczciwsze wobec czytelnika. „Linia serc” nie jest powieścią, która przewróci do góry nogami teorię literatury, ale w swoim segmencie – współczesnej prozy obyczajowej – wyróżnia się tym, że pod cukrową polewą dowcipnych dialogów chowa całkiem trzeźwe pytanie: czy w małżeństwie czasem najrozsądniejszym aktem odwagi nie jest… zostać i spróbować jeszcze raz.