Jak żyć, żeby nie zwariować
Autor: Jacek Santorski
Wydawnictwo: Jacek Santorski & CO, 1997
Okładka: miękka
Stan: dobry
Uwagi: brak
O książce
Jacek Santorski w książce Jak żyć, żeby nie zwariować robi to, co potrafi najlepiej – łączy psychologię z codziennością, bez zadęcia i bez taniego coachingu. To zbiór felietonów i rozmów z lat 90., w których autor próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak zachować wrażliwość w świecie, który premiuje nerwowość. Pisze o związkach, stresie, polityce, seksie, gniewie i lęku – czyli o wszystkim, co sprawia, że czasem mamy ochotę krzyknąć. Ale zamiast krzyczeć, Santorski proponuje zatrzymanie się. Uczy, że odporność psychiczna nie polega na pancerzu, tylko na elastyczności: umiejętności bycia bliżej siebie i bliżej innych. To książka napisana przez praktyka, nie teoretyka – pełna obserwacji z gabinetu terapeutycznego, ale pozbawiona tonu mentora.
Czyta się ją jak rozmowę z kimś mądrym, ale nie przemądrzałym. Santorski nie poucza – raczej podsuwa sposoby myślenia, które pozwalają lepiej funkcjonować w codziennym chaosie. Felietony mają ton ciepłej ironii, w której odbija się realizm człowieka, który wie, że życie nie da się naprawić jednym cytatem z psychologii pozytywnej. Zamiast złotych zasad daje narzędzia do autorefleksji: jak radzić sobie z lękiem, jak nie dać się wypalić w pracy, jak nie stracić siebie w relacjach. To teksty, które mimo upływu lat wciąż brzmią aktualnie, bo stres, pośpiech i rozdarcie emocjonalne nie są domeną jednej epoki.
Wydana w 1997 roku książka to dokument tamtych czasów – Polski w transformacji, pełnej niepokoju i szans jednocześnie. Ale Jak żyć, żeby nie zwariować nie zestarzała się. Santorski, wtedy jeszcze terapeuta bardziej niż coach, pisze z dystansem i pokorą, których dziś często brakuje. Pokazuje, że „wewnętrzny sukces” to nie efektowny projekt, lecz proces troski o siebie i relacje z ludźmi. To poradnik, który nie udaje filozofii – raczej zaprasza do codziennej praktyki rozsądku i czułości.
