Karol Bunsch x16 - Powieści Piastowskie | Komplet

Powieści Piastowskie [komplet]

1. DZIKOWY SKARB [2 tomy]
2. OJCIEC I SYN [2 tomy]
3. ROK TYSIĘCZNY [2 tomy]
4. BRACIA
5. BEZKRÓLEWIE
6. ODNOWICIEL
7. IMIENNIK
8. ZDOBYCIE KOŁOBRZEGU, PSIE POLE
9. POWROTNA DROGA
10. WAWELSKIE WZGÓRZE
11. WYWOŁAŃCY
12. PRZEŁOM
13. PRZEKLEŃSTWO

Autor: Karol Bunsch

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Okładka: twarda 
Stan: dobry/dobry plus
Uwagi: brak

O cyklu

Karol Bunsch, pisarz z temperamentem adwokata i precyzją kronikarza, stworzył „Powieści Piastowskie” jako literacką epopeję narodzin państwa polskiego – nie w formie suchej rekonstrukcji, lecz jako dramat dziejowy, w którym historia toczy się w rytmie miecza, modlitwy i politycznego szeptu. Cykl, obejmujący 13 tomów, to nie tylko panorama średniowiecza – to opowieść o ludziach, którzy budowali Polskę z krwi, wiary i ambicji. Bunsch nie idealizuje – jego Mieszko I to strateg, nie święty; Bolesław Chrobry to reformator, ale też tyran; Kazimierz Odnowiciel to budowniczy, lecz samotny. Władza w tych powieściach to nie zaszczyt, lecz ciężar – dziedziczony, kwestionowany, okupiony zdradą i ofiarą.

Styl Bunscha łączy epicką narrację z psychologiczną głębią – postacie nie są figurami z podręcznika, lecz ludźmi z krwi i kości, uwikłanymi w konflikty rodzinne, religijne i polityczne. Chrzest Polski, zjazd gnieźnieński, wojny z Cesarstwem – to nie tylko daty, lecz punkty zwrotne w losach bohaterów, którzy muszą wybierać między lojalnością a pragmatyzmem. Bunsch, jako prawnik i żołnierz, rozumie mechanikę władzy – jego powieści to lekcja polityki, nie tylko patriotyzmu. Wie, że historia to nie tylko triumfy, ale też klątwy – jak w „Przekleństwie”, gdzie dynastia Piastów zmaga się z własnym cieniem.

Cykl powstawał przez cztery dekady – od „Dzikowego skarbu” (1945), pisanego w ukryciu podczas okupacji, po „Bezkrólewie” (1979), gdzie chaos po śmierci Mieszka II ukazuje kruchość państwowości. Każdy tom to osobna opowieść, ale razem tworzą narrację o narodzinach narodu – od pogańskich wodzów po chrześcijańskich królów, od legendy po dokument. Bunsch czerpie z kronik Galla Anonima, Thietmara, Kadłubka – ale nie cytuje, lecz interpretuje. Jego historia to nie rekonstrukcja, lecz reinterpretacja – z perspektywy człowieka, który widział w Piastach nie tylko przeszłość, ale też przyszłość Polski po wojnie.

„Powieści Piastowskie” to literatura, która nie boi się wielkich tematów – władzy, wiary, zdrady, odkupienia. To cykl, który uczy, że historia to nie tylko to, co było, ale to, co może być – jeśli zrozumiemy, kim byliśmy. Dla czytelnika to nie tylko lekcja – to podróż przez wieki, gdzie każde imię, każda bitwa, każda decyzja ma znaczenie. Bunsch nie pisze dla podręczników – pisze dla ludzi, którzy chcą wiedzieć, skąd są.