Stary drewniany dom
Autor: Andrzej Rekiel
Wydawnictwo: Salwator, 2009
Okładka: miękka
Stan: dobry plus
Uwagi: brak
O książce:
„Stary drewniany dom” Andrzeja Rekiela to powieść o pamięci – tej, która nie daje się całkowicie zagłuszyć przez codzienność. Magda, główna bohaterka, żyje w rytmie współczesnego chaosu, aż pewnego dnia zaczyna doświadczać powrotów do przeszłości, do miejsca z dzieciństwa, które w jej świadomości urasta do rangi symbolu. Stary dom nie jest tu po prostu budynkiem, lecz figurą utraconego ładu, punktem, w którym życie nabiera sensu. Rekiel prowadzi opowieść z prostotą, ale z filozoficznym zacięciem – jak ktoś, kto dobrze wie, że najważniejsze pytania o szczęście i przeznaczenie przychodzą nie w momentach wielkich dramatów, lecz w chwilach ciszy.
Narracja łączy ton obyczajowy z refleksją nad egzystencją. Autor nie moralizuje, nie szuka tanich katharsis – raczej pozwala czytelnikowi zatrzymać się razem z Magdą w pół drogi między wspomnieniem a teraźniejszością. Wątki psychologiczne, codzienne detale, fragmenty humoru i poetyckie obrazy sprawiają, że powieść nabiera intymnego rytmu. Rekiel pisze o rzeczach prostych, ale ważnych: o tym, jak wspomnienia potrafią zburzyć pozorny spokój i przypomnieć o tym, kim byliśmy, zanim daliśmy się wciągnąć w mechanizm dorosłego życia.
W tle pobrzmiewa ton duchowego poszukiwania, w którym widać echa biografii autora – filozofa i człowieka, który doświadczył systemowej opresji. Jego spojrzenie na świat jest pełne pokory i ironii zarazem: miłość i sens istnienia nie są tu gotowymi receptami, lecz czymś, co trzeba mozolnie wydobyć spod warstw zapomnienia. „Stary drewniany dom” to powieść ciepła, ale nie sentymentalna – melancholijna refleksja o tym, że przeszłość nigdy nie przestaje nas zamieszkiwać.