Christopher Hart - Basic Drawing Made Amazingly Easy

Basic Drawing Made Amazingly Easy
Autor: Christopher Hart

Wydawnictwo: Watson-Guptill, 2012
Okładka: miekka 
Stan: bardzo dobry
Uwagi: brak

O książce

Christopher Hart podchodzi do rysunku jak ktoś, kto postanowił rozbroić go z całej powagi akademii. W „Basic Drawing Made Amazingly Easy” nie ma patosu „podstaw rysunku” w stylu podręczników z lat 50., jest za to konsekwentne sprowadzanie wszystkiego do pięciu kształtów i pięciu pojęć. Koło, owal, kwadrat, prostokąt, walec – ten zestaw brzmi aż zbyt banalnie, ale Hart używa go jak zestawu klocków LEGO: pokazuje, że niemal każdy przedmiot, a potem postać, można zbudować z tych prostych brył, a nie „od ręki” wyrzeźbić linią z niczego. To odczarowuje mit „talentu” i wprowadza w zamian myślenie konstrukcyjne.

Charakterystyczne dla Harta jest to, że nie udaje neutralnego, beznamiętnego instruktora. Lubi storyboardowe myślenie, dlatego w całej książce czuć rytm: najpierw forma, potem perspektywa, na końcu światło i cień – nie jako teorię, tylko jako praktyczne narzędzia do narysowania czegoś konkretnego. Zamiast rozdziału o perspektywie pełnego wykresów mamy zastosowanie jej do zwykłych przedmiotów, wnętrz, prostych scen; zamiast traktatu o świetle – proste schematy, gdzie pojawia się cień, a gdzie nie ma prawa się pojawić. To nie jest podręcznik dla kogoś, kto chce rozumieć fizykę światła; to jest książka dla kogoś, kto chce przestać rysować „płaskie” kubki i krzesła.

Na tle klasycznych „podstaw rysunku” ta pozycja jest mniej „szlachetna”, za to znacznie bardziej użyteczna dla przestraszonych początkujących. Brakuje tu akademickiej analizy anatomii czy przekrojów czaszki – i dobrze, bo nie to jest jej celem. Hart zakłada, że czytelnik chce przede wszystkim zacząć widzieć świat jako układ prostych brył i nauczyć się je przekonująco układać w przestrzeni. Pod tym względem książka spełnia swoją obietnicę: nie zrobi z czytelnika rzeźbiarza renesansowego, ale da mu praktyczny alfabet rysunkowy, z którym można później sięgnąć po poważniejsze, bardziej wymagające podręczniki. To dobry „pierwszy tom” w edukacji kogoś, kto do tej pory twierdził, że „nie umie rysować”.