Matthieu de Laubier - O Grzesiu, który nie przestawał zadawać pytań

O Grzesiu, który nie przestawał zadawać pytań
Autor: Matthieu de Laubier, Marie Aubinais, Gwénaëlle Boulet, Catherine Proteaux

Wydawnictwo: Znak, 2004
Okładka: twarda 
Stan: dobry
Uwagi: brak

O książce

„O Grzesiu, który nie przestawał zadawać pytań” to w gruncie rzeczy mały elementarz dziecięcej filozofii – tylko nikt tego tak nie nazwał, żeby nie wystraszyć rodziców. Zamiast wzniosłych traktatów dostajemy chłopca, który męczy otoczenie pytaniami z gatunku tych najbardziej niebezpiecznych: prostych. Dlaczego nie mogę robić tego, co chcę? Skąd się wziął świat? Co to jest śmierć? To nie są „problemy do rozwiązania”, ale pretekst, by pokazać, że poważne kwestie można oswoić w formie krótkich scenek z codzienności – z kanapą, placem zabaw i domowymi konfliktami w tle, a nie z tronem Zeusa.

Konstrukcja książki jest sprytnie dwupoziomowa. Dziecko dostaje opowieść i obrazki, które pozwalają „przeżyć” dane pytanie w bezpiecznej, fabularnej formie. Dorosły – dyskretnie dołączony komentarz psychologiczny: jak dziecko rozumie śmierć w tym wieku, czemu bunt wobec zakazów jest koniecznym etapem, jak nie zagadać na śmierć (nomen omen) lęków malucha frazesami. W tym sensie książka jest bardziej narzędziem rozmowy niż zwykłą lekturą na dobranoc – z tych, które nie kończą dialogu po zamknięciu okładki, lecz dopiero go zaczynają.

Na tle typowej literatury „edukacyjnej” dla przedszkolaków Grześ ma jedną zaletę zasadniczą: nie udaje, że świat da się wytłumaczyć do końca. Autorzy nie budują pedagogicznego muralu z gotowymi odpowiedziami, tylko pokazują, że pytania są naturalne, poważne i godne potraktowania bez ironii i bez paniki. To dobra lektura dla tych rodziców, którzy intuicyjnie czują, że „bo tak jest” to zły argument, ale nie bardzo wiedzą, czym go zastąpić. A dla dziecka – potwierdzenie, że zadawanie pytań nie jest niegrzecznością, lecz początkiem myślenia. Dla domowej biblioteczki: niewielki format, ale treść, która potrafi wracać latami.