Jak pracować z dzieckiem z zespołem Aspergera w domu i szkole
Autor: Joanna Chromik-Kovačs, Izabela Banaszczyk
Wydawnictwo: Grupa Wydawnicza Harmonia / Harmonia Universalis, 2022
Okładka: miękka
Stan: dobry plus
Uwagi: brak
O książce
„Jak pracować z dzieckiem z zespołem Aspergera w domu i szkole” to książka wyraźnie pisana z myślą o czytelniku zmęczonym teorią i głodnym rozwiązań „na jutro rano”. Chromik‑Kovačs i Banaszczyk nie próbują budować kolejnego pomnika definicji i klasyfikacji; korzystają z nich o tyle, o ile pomagają wyjaśnić, dlaczego dziecko reaguje „inaczej” niż oczekuje od niego szkoła czy rodzina. Sedno leży w codzienności: w tym, jak zorganizować poranek, jak przeprowadzić dziecko przez hałaśliwą przerwę, jak wyjaśnić mu niepisane reguły społecznych gier, których inni uczą się mimochodem. To literatura bardziej z gabinetu pedagoga niż z uniwersyteckiej katedry, i to jest jej siła.
Charakterystyczne jest operowanie formami prostymi, ale nie prymitywnymi: historyjki społeczne, gotowe zasady gier, konkretne podpowiedzi, jak formułować komunikaty i jak „ustawiać” otoczenie. W tle pobrzmiewa znajomość realiów polskiej szkoły – tej z przepełnionymi klasami, z „trudnym rodzicem” i z dzieckiem, które bywa etykietowane jako niegrzeczne, zanim ktokolwiek zada sobie trud zrozumienia, co się właściwie dzieje. Widać też przesunięcie akcentów między pierwszym a drugim wydaniem: to nowsze jest nieco rozbudowane, dopasowane do zmieniającego się języka mówienia o spektrum autyzmu, ale rdzeń pozostaje ten sam – nacisk na praktykę i na wykorzystywanie mocnych stron dziecka zamiast niekończącego się katalogowania deficytów.
Dla kogoś, kto szuka ujęcia szerokiego, porównawczego, z dyskusją najnowszych badań, książka będzie zbyt „przyziemna”. Dla rodzica, nauczyciela czy szkolnego psychologa to raczej rodzaj podręcznego „notatnika z doświadczenia”, który można otworzyć na dowolnej stronie i od razu przełożyć lekturę na działanie. Na tle wielu poradników tłumaczonych z Zachodu atutem jest lokalny kontekst: reguły, przykłady i scenariusze są zanurzone w polskiej szkole, a nie w systemie, którego u nas po prostu nie ma. To nie jest lektura, która odmieni stan badań nad zespołem Aspergera, ale może bardzo konkretnie odmienić kilka klas i kilka domów – i w tym gatunku to całkiem ambitny cel.
