Claude Catherine Ragache - Wilki | Mity i legendy

Wilki. Mity i legendy
Autor: Claude-Catherine Ragache, Francis Phillipps

Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1992
Okładka: twarda 
Stan: dobry
Uwagi: brak

O książce

„Wilki. Mity i legendy” to książka z tego ginącego dziś gatunku, w którym wciąż zakłada się, że młody czytelnik ma wyobraźnię, a nie tylko potrzebę szybkiego kolorowego bodźca. Ragache bierze na warsztat figurę wilka – od greckich mitów, przez skandynawskie kosmogonie, rzymską założycielską opowieść o Romulusie i Remusie, aż po francuski horror ludowy z Gévaudan – i pokazuje, że to zwierzę nigdy nie było „tylko” zwierzęciem. Wilk jest tutaj soczewką, przez którą widać lęki społeczności wiejskich, ambiwalentny stosunek człowieka do natury oraz stary jak świat mechanizm: co niezrozumiałe, to demonizujemy.

Najciekawsze jest to, jak ta krótka, zaledwie niecałopięćdziesięciostronicowa książka łączy funkcję popularyzatorską z delikatną, ale wyczuwalną próbą rewizji. Z jednej strony dostajemy pełen wachlarz „klasycznych” przedstawień wilka-potwora, niszczyciela stad i pożeracza dzieci, z drugiej – przesącza się tu uważna świadomość, że te opowieści więcej mówią o człowieku niż o Canis lupus. Ragache, korzystając z mitów i legend, zarysowuje coś w rodzaju krótkiej historii europejskiej wyobraźni: od boskiego, niemal totemicznego zwierzęcia, przez demona lasu, aż po ofiarę ludzkiej histerii i polowań – zanim zoologia i ekologia zaczęły prostować średniowieczne fantazje.

Ilustracje Francisa Phillippsa pełnią tu rolę nie ozdobnika, ale komentarza. To nie jest disneyowski wilk do głaskania, tylko stworzenie na wpół realne, na wpół mityczne – raz monumentalne jak Fenrir, raz ponure jak bestia z Gévaudan, raz niemal czułe, jak wilczyca karmiąca bliźnięta nad Tybrem. Duży format i twarda oprawa sytuują książkę gdzieś między albumem a kompendium dla młodego czytelnika: można ją czytać dziecku, ale równie dobrze oglądać jak mały atlas wyobrażeń. W ramach serii „Mity i legendy” ten tom wyróżnia się tym, że zamiast opowiadać „o wilkach”, opowiada o tym, jak ludzie przez tysiąclecia patrzyli na ciemną linię sylwetki w lesie – i czego się w niej najbardziej bali.