Poezje
Autor: Kazimierz Przerwa Tetmajer
Wydawnictwo: PIW 1979
Okładka: twarda
Stan: dobry plus
Uwagi: brak
O książce
Poezje Kazimierza Przerwy-Tetmajera to klasyczny wybór wierszy jednego z najważniejszych głosów Młodej Polski — poety, który uczynił z melancholii i zmysłowości znaki rozpoznawcze epoki. Zbiór PIW-u z 1974 roku obejmuje utwory z ośmiu serii poetyckich (1891–1924), ukazując pełne spektrum twórczości: od manifestów artystycznych po kontemplację natury i śmierci. W wierszach Tetmajera sztuka jawi się jako jedyna przestrzeń wolności w świecie, który traci sens. W Evviva l’arte bunt przeciw mieszczaństwu przeradza się w hymn na cześć twórczej niezależności, zaś Koniec wieku XIX brzmi jak wyznanie pokolenia utraconej wiary.
Tetmajer z niezwykłą muzykalnością łączy erotykę, metafizykę i pejzaż tatrzański. Melodia mgieł nocnych czy Widok ze Świnicy do Doliny Wierchcichej to poetyckie wizje, w których góry stają się świątynią natury i symbolem wieczności, przeciwstawionej ludzkiej przemijalności. W erotykach (Lubię, kiedy kobieta) poeta zdejmuje maskę dekadenta — w jego zmysłowości nie ma wulgarności, lecz fascynacja życiem i cielesnością. Liryka filozoficzna, inspirowana Schopenhauerem i Nietzschem, wprowadza ton zwątpienia: Nirwana, śmierć, nicość powracają jak refren końca epoki.
Styl Tetmajera łączy elegancję i muzykę słowa z emocjonalną szczerością. Każdy wers jest rytmiczny, pełen dźwięków i zapachów, jakby poeta pisał zmysłami. Wydanie PIW-u, opracowane z dbałością o kontekst, przypomina, że jego poezja nie jest tylko szkolną lekturą, lecz świadectwem duchowego krajobrazu fin de siècle’u. To poezja buntu i rezygnacji zarazem — elegijna, lecz nie martwa. Poezje Tetmajera pozostają nie tyle dokumentem epoki, ile zapisem wrażliwości, która wciąż mówi do współczesnych: piękno i smutek są nierozłączne.