Lustrzany chłopiec
Autor: Robert Andre
Wydawnictwo: PIW, 1986
Okładka: twarda z obwolutą
Stan: dobry
Uwagi: brak
O książce
„Lustrzany chłopiec” Roberta André to proza pamięci, która nie próbuje łagodzić ani oswajać dzieciństwa. Autor wraca do lat najmłodszych nie po to, by je opowiedzieć, lecz by je rozebrać na czynniki pierwsze — jakby dorosły intelektualista analizował materiał źródłowy własnego istnienia. Punkt wyjścia jest prosty i bezlitosny: dzieciństwo naznaczone brakiem ojca i statusem nieślubnego dziecka. Z tego braku wyrasta cała konstrukcja książki: poczucie obcości, niepewność własnego miejsca i ciągłe pytanie o to, kim się jest, skoro nie zna się połowy własnej genealogii.
Relacja z matką stanowi emocjonalne jądro tej narracji. André opisuje ją jako więź intensywną, niemal zamkniętą, w której miłość miesza się z lękiem i nadopiekuńczością. Matka staje się jedynym lustrem, w którym chłopiec może się przejrzeć — i jednocześnie barierą oddzielającą go od świata. Brak ojca nie jest tu jedynie faktem biograficznym, lecz trwałą deformacją obrazu siebie: chłopiec szuka rysów twarzy w przypadkowych mężczyznach, buduje fantazje, które mają wypełnić pustkę, ale nigdy nie dają oparcia. To proza skupiona na wewnętrznych stanach, nie na zdarzeniach; dzieciństwo jawi się jako przestrzeń psychiczna, a nie ciąg scen.
Styl André jest chłodny, zdyscyplinowany, pozbawiony sentymentalnych odruchów. Autor nie idealizuje ani siebie, ani bliskich, raczej notuje mechanizmy pamięci i emocji z precyzją, która momentami bywa niewygodna. W tym sensie „Lustrzany chłopiec” wpisuje się w nurt wielkich autobiografii analitycznych — bliskich Proustowi w ambicji, lecz osadzonych w znacznie skromniejszym, bardziej surowym pejzażu społecznym
Polecamy
