The Haunting
Autor: PC Doherty
Wydawnictwo: Headline, 1997
Okładka: twarda z obwolutą
Stan: dobry
Uwagi: egz. pobiblioteczny
O książce
„The Haunting” P.C. Doherty’ego działa jak średniowieczny seans przy ognisku: grupa ludzi odcięta od świata przez śnieżycę zaczyna opowiadać historie, żeby nie słuchać, jak wiatr robi za orkiestrę. Ten zabieg jest stary jak „Opowieści kanterberyjskie” i „Dekameron” — i dokładnie o to tu chodzi: o ramę, która daje autorowi pretekst do zmiany tonów, miejsc i rodzajów grozy, bez udawania jednej linearnej fabuły prowadzonej „od A do Z”.
Doherty, jak to on, trzyma czytelnika przy ziemi realiami epoki: przesądy, religijna wyobraźnia, lęk przed tym, co czai się poza granicą wsi i poza granicą rozumu. Nadprzyrodzone wchodzi tu w codzienność bez pukania — jako plotka, ostrzeżenie, narzędzie nacisku, czasem jako bardzo konkretny strach. Taki układ pozwala mu grać różnymi odmianami opowieści o duchach: raz bardziej „balladowo”, raz bliżej kryminalnej anegdoty, raz jako moralitet opowiadany po ciemku. Nie ma jednego protagonisty, który wszystko spina; spina to właśnie sytuacja wspólnego uwięzienia i potrzeba gadania, bo cisza w takich warunkach jest wrogiem.
W trzecim planie robi się z tego ciekawy portret mentalności: średniowiecze pokazane przez to, co ludzie uznają za wiarygodne i czego potrzebują, żeby sobie świat poukładać. Historie pełnią funkcję praktyczną — mają ostrzegać, uspokajać, przestraszyć dla sportu, czasem usprawiedliwić czyjeś czyny. Doherty nie idzie w „horror na efekty”; bliżej mu do dawnej sztuki opowiadania, w której strach jest częścią obyczaju i wspólnoty. Jeśli lubisz klimat szkatułki i to, jak legenda pracuje w społeczeństwie, ta książka siada bardzo dobrze.
Polecamy
