Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści
Autor: H.P. Lovecraft
Wydawnictwo: Vesper 2012
Okładka: twarda
Stan: bardzo dobry
Uwagi: brak
O książce
Zbiór „Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści” w wydaniu Vespera to nie tylko hołd dla Lovecrafta, ale też starannie skomponowana antologia, która ukazuje pełne spektrum jego twórczości – od wczesnych szkiców po dojrzałe manifesty kosmicznego horroru. Wbrew tytułowi, nie jest to zbiór skoncentrowany wyłącznie na mitologii Cthulhu. Obok „Zewu Cthulhu” czy „Zgrozy w Dunwich” znajdziemy tu także teksty mniej oczywiste, jak „Muzyka Ericha Zanna” – opowieść o granicy między dźwiękiem a szaleństwem – czy „Ustalenia w sprawie zmarłego Arthura Jermyna”, gdzie horror rodzi się z genealogii. To wybór, który nie tylko straszy, ale też pokazuje, jak Lovecraft budował swój świat: nie przez potwory, lecz przez pęknięcia w rzeczywistości.
Zbiór otwiera „Dagon” – krótki, ale intensywny tekst, który zapowiada obsesję autora na punkcie morskich głębin i niepojętych form życia. Dalej mamy „Wyrzutka”, jedno z najbardziej introspektywnych opowiadań Lovecrafta, gdzie tożsamość bohatera zostaje rozbita w finale, który do dziś budzi niepokój. „Szczury w murach” to z kolei mistrzowska gra z gotykiem i archeologią pamięci, a „Święto” – celebracja mrocznych rytuałów w scenerii Nowej Anglii. Wśród dłuższych form wyróżnia się „Przypadek Charlesa Dextera Warda” – powieść epistolarna o nekromancji i dziedziczeniu zła – oraz „W górach szaleństwa”, gdzie ekspedycja antarktyczna odkrywa ślady cywilizacji starszej niż ludzkość. „Widmo nad Innsmouth” i „Cień spoza czasu” kontynuują temat obcości w codzienności, a „Szepczący w ciemności” wprowadza elementy science fiction, nie tracąc przy tym lovecraftowskiej duszności.
Wydanie Vespera zasługuje na uznanie nie tylko za dobór tekstów, ale też za nowy przekład, który unika archaizacji na siłę, zachowując jednocześnie rytm i gęstość oryginału. Komentarze i ilustracje nie są tu dodatkiem, lecz integralną częścią lektury – prowadzą czytelnika przez meandry języka, kontekstu i symboliki. To zbiór, który nie tylko przypomina, dlaczego Lovecraft jest klasykiem, ale też pokazuje, że jego teksty wciąż rezonują – nie jako relikty, lecz jako ostrzeżenia. W świecie, który coraz częściej przypomina R’lyeh, lektura tych opowieści to nie ucieczka, lecz konfrontacja.
Polecamy
