Zofia Miętkiewicz - Nowoczesna Kuchnia Polska

Nowoczesna Kuchnia Polska
Autor: Zofia Miętkiewicz

Wydawnictwo: Przyjaciółka, 2003
Okładka: twarda 
Stan: dobry plus
Uwagi: brak

O książce

„Nowoczesna kuchnia polska” Zofii Miętkiewicz jest jednym z tych tomów, które powstały na styku dwóch epok: z jednej strony jeszcze mocno zakorzeniona w sentymencie do „schabowego w każdą niedzielę”, z drugiej – już wyraźnie flirtująca z dietetyką, liczeniem kalorii i tempem życia „dla zapracowanych”. To nie jest książka pisana z myślą o kulinarnych estetach, którzy podają sos w kroplach i ważą rukolę na jubilerskiej wadze, lecz raczej o solidnym, domowym gotowaniu, które musi pogodzić apetyt dzieci, cioci na imieninach i lekarza straszącego cholesterolem. Wydawnictwo „Przyjaciółka” sugeruje zresztą bardzo konkretną genealogę – to kuchnia wyrastająca z tradycji magazynowych rubryk „Porady dla domu”, tylko skondensowana w formie pokaźnego, 430-stronicowego kompendium.

Sześćset przepisów brzmi jak obietnica kompletności, ale też jak deklaracja pewnego porządku świata: tu każda okazja ma przypisaną potrawę, a każdy sezon – swój repertuar. Miętkiewicz nie rewolucjonizuje polskiej kuchni, lecz ją „porządkuje” i „odchudza”, tam gdzie to możliwe, nie niszcząc przy tym rozpoznawalnego smaku. „Nowoczesność” polega tu mniej na egzotyce składników, a bardziej na organizacji: przy przepisach pojawiają się liczba porcji, czas przygotowania, niekiedy kaloryczność – to język, który do klasycznych książek kucharskich wchodzi dopiero na przełomie wieków. Mamy więc bigos i sernik, ale podane tak, by dało się je wcisnąć między powrót z pracy a odrabianie lekcji z dziećmi. To kuchnia polska po przejściach transformacji: ta sama, a jednak już policzalna w minutach i kilokaloriach.

W szerszym pejzażu polskich książek kucharskich początku XXI wieku tom Miętkiewicz sytuuje się gdzieś między monumentalną, tradycjonalistyczną „biblią kuchni” a lekkimi, magazynowymi zbiorkami „na szybko”. Nie ma tu autorskiego popisu na miarę Ćwierczakiewiczowej czy Lustra kulinarnej rewolucji à la Gessler; jest raczej spokojna, praktyczna mapa tego, co naprawdę pojawia się na stołach w polskich mieszkaniach. Paradoksalnie właśnie ta nieefektowna, użytkowa natura sprawia, że „Nowoczesna kuchnia polska” ma dziś posmak dokumentu epoki: momentu, gdy tradycyjny jadłospis próbowano pogodzić z nową wrażliwością na zdrowie, tempo życia i wygodę, jeszcze zanim Internet zalał kuchnię falą blogów i filmików. Dla kolekcjonera książek kucharskich to ciekawy przykład, jak wyglądała „modernizacja” polskiego domowego gotowania, zanim zaczęliśmy mówić o foodies i slow food.