Andrzej Jarzębowski - Jak wiązać krawaty, muszki, szale i chusty

Jak wiązać krawaty, muszki, szale i chusty
Autor: Nie znaleziono: autor

Wydawnictwo: De Facto, 2005
Okładka:  twarda 
Stan: dobry plus
Uwagi: brak

O książce

„Jak wiązać krawaty, muszki, szale i chusty” Andrzeja Jarzębowskiego to jeden z tych tytułów, które stoją zwykle gdzieś przy kasie w księgarni – małe, niepozorne, a jednak ratujące człowieka w sytuacjach granicznych, takich jak ślub kuzyna czy pierwsza poważna rozmowa o pracę. Autor nie udaje arbitra elegancji, nie wygłasza kazań o „prawdziwym dżentelmenie”; zamiast tego proponuje praktyczny elementarz gestów: jak z materiałowego paska uczynić coś, co wygląda na świadomy wybór, a nie na kompromis z grawitacją. To poradnik z ducha przedinternetowy – przypomina czasy, gdy zamiast tutoriali na YouTube miało się w domu jedną książeczkę, od której oczekiwało się cudów.

Najważniejsze jest tu nie tyle bogactwo węzłów, ile klarowność ich podania. Windsor, pół-Windsor, węzły podwójne, asymetryczne – wszystko rozpisane na kilka ruchów, opatrzonych zdjęciami, które z zadziwiającą cierpliwością prowadzą rękę czytelnika. Jarzębowski dobrze rozumie, że człowiek próbujący się nauczyć węzła o szóstej rano przed lustrem nie ma ochoty czytać esejów o historii krawata: potrzebuje schematu, który „zaskoczy” za trzecim podejściem. Urok tej książki polega także na tym, że wychodzi poza krawat – muszki, szale i chusty pokazują, że elegancja to nie tylko biurowy uniform, ale pole do drobnych eksperymentów.

W epoce, w której większość takich problemów rozwiązuje się filmikiem z wyszukiwarki, papierowy poradnik tego rodzaju ma charakter niemal sentymentalny, ale nie jest to sentymentalność bez pokrycia. Twarda okładka, zwięzła objętość, porządny układ ilustracji – to przedmiot, który można komuś podarować razem z pierwszym „poważnym” krawatem. Nie jest to książka, którą się czyta, lecz taka, do której się wraca – zwykle w pośpiechu, przed wyjściem. I może właśnie w tym jej siła: w codziennej, dyskretnej użyteczności, która sprawia, że nagle węzeł przestaje być magią, a staje się powtarzalną, elegancką czynnością.