Le Clezio - Wojna | Nobel 2008
18,00
PLN
Requiem dla zakonnicy
Autor: William Faulkner
Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1980
Okładka: twarda z obwolutą
Stan: dobry plus
O książce
„Requiem dla zakonnicy” to osobliwy przypadek „powieści–niedramatu”: Faulkner jakby ostentacyjnie udaje, że pisze sztukę, po czym co chwilę porzuca scenę teatralną na rzecz rozbudowanych, epickich partii prozy o genealogii hrabstwa, sądu, więzienia, całej tej południowej architektury winy. To kontynuacja „Azylu”, ale nie w prostym sensie fabularnym; raczej jak gdyby autor wrócił do własnej bohaterki z wyrzutem sumienia i postanowił dopisać do jej losów rodzaj moralitetu, w którym nie ma nikogo niewinnego, a kara i zbawienie splatają się w niekomfortowy węzeł. Temple Drake, niegdyś ofiara i skandal, jest tu żoną, matką i – co najciekawsze – świadkiem własnej przeszłości, która nie daje się zepchnąć do przypisu.
Nancy, „zakonnica” z tytułu, jest jednocześnie figurą ofiary, grzesznicy i kogoś w rodzaju świeckiej męczennicy, która bierze na siebie ciężar nie tylko własnej winy, ale i tego, czego Temple nie ma odwagi nazwać. Faulkner z uporem godnym teologa rozgrywa motywy grzechu, odpowiedzialności i łaski w przestrzeni głęboko skompromitowanej moralnie: stare Południe, z jego rasowym piekłem, patriarchalnymi układami, fasadowym chrześcijaństwem, staje się tu czymś w rodzaju wielkiego konfesjonału, w którym nikt naprawdę nie chce mówić prawdy. Proces Nancy i jej wyrok to nie tylko dramat jednostkowy, lecz także spektakl społeczny – sąd jako scena, na której próbujemy zamienić moralny chaos w parę prostych paragrafów.
Faulkner otrzymał Literacką Nagrodę Nobla za rok 1949 - za potężny i artystycznie oryginalny wkład we współczesną powieść amerykańską. Nagrodę wręczono mu z rocznym opóźnieniem, w grudniu 1950, bo Akademia uznała, że żadna z kandydatur z 1949 roku nie spełnia kryteriów, i zarezerwowała wyróżnienie na kolejny rok.
