Krystyna Janicka - Surrealizm
20,00
PLN
Impresjonizm
Autor: Zdzisław Kępiński
Wydawnictwo: WAiF 1986
Okładka: twarda
Stan: dobry plus
Uwagi: brak
O książce
Zdzisław Kępiński w swojej monografii Impresjonizm nie tyle streszcza historię nurtu, co rozkłada go na czynniki pierwsze – z precyzją badacza, ale też z wyczuciem kogoś, kto naprawdę rozumie, czym była ta rewolucja w malarstwie. Książka nie próbuje być modna ani efektowna. To solidna, erudycyjna synteza, która pokazuje impresjonizm jako zjawisko społeczne, techniczne i estetyczne zarazem. Kępiński nie zatrzymuje się na Monetach i Renoirach – interesuje go cały kontekst: Paryż w czasach Haussmanna, rozwój fotografii, wojna francusko-pruska, kawiarnie jako laboratoria nowej wrażliwości. To nie jest opowieść o obrazach, to opowieść o tym, jak zmieniało się patrzenie.
Autor nie ukrywa swojej akademickiej perspektywy, ale nie popada w nudę. Jego styl jest klarowny, zwięzły, pełen cytatów i odniesień, które nie przytłaczają, lecz prowadzą. Kępiński potrafi zestawić technikę Chevreula z teorią percepcji, a potem przejść do analizy konkretnego obrazu – bez emfazy, ale z pasją. Widać, że zna nie tylko dzieła, ale też ich recepcję: od drwin Louisa Leroya po obronę Zoli. W rozdziałach o wystawach impresjonistów nie ma taniej sensacji – jest historia walki o uznanie, o prawo do innego widzenia świata. Kępiński nie moralizuje, nie ocenia – rekonstruuje. I robi to z klasą.
Wydanie z 1986 roku, rozszerzone o wpływ impresjonizmu na sztukę polską, pokazuje, że autor nie traktuje tego nurtu jako zamkniętego rozdziału. Dla niego to punkt wyjścia – do postimpresjonizmu, do fowizmu, do modernizmu. Książka funkcjonowała przez dekady jako podręcznik akademicki, ale nie traci na aktualności. Dla czytelnika, który chce zrozumieć, dlaczego impresjonizm był czymś więcej niż stylem – to lektura obowiązkowa. Nie ma tu fajerwerków, ale jest rzetelność, głęboka wiedza i szacunek dla sztuki jako formy poznania.
Polecamy
