Niebo i Ziemia
Autor: Carlo Coccioli
Obwoluta: Tadeusz Niemirski
Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy Pax, 1959
Okładka: miękka z obwolutą
Stan: dobry
Uwagi: otarcia obwoluty, pieczęć Opactwa OO Cystersów w Szczyrzycu
O książce
„Niebo i ziemia” to powieść z tego typu, które PAX wydawał najchętniej: religijna, ale nie dewocyjna; tradycyjna, ale podszyta niepokojem nowoczesności. Coccioli umieszcza swojego księdza Ardito Piccardiego w małej, górskiej parafii w czasie wojny – a więc z dala od centrów historii, ale dokładnie tam, gdzie historia najbardziej dotkliwie rozgryza ludzkie sumienia. Zewnętrznie mamy powieść parafialną: chrzty, pogrzeby, drobne dramaty mieszkańców, procesje i kazania. W środku – bardzo współczesny dramat człowieka, który próbuje dopasować własne, kruche wnętrze do gigantycznego kostiumu instytucji Kościoła i metafizyki zbawienia.
Coccioli zdecydowanie bliżej do Bernanosa niż do złotych legend; zamiast zbudowanego z gipsu „świętego kapłana” otrzymujemy człowieka dręczonego, wystawionego na lęk, bezradność, a czasem zwykłe znużenie. Wojna nie jest tu tylko tłem, ale naturalnym katalizatorem: wyciąga z bohaterów to, co skrywane, a z wiary – to, co w niej najmniej komfortowe. Autor interesuje się zderzeniem ewangelicznego ideału z praktyką konkretnej wioski, w której wielkie słowa z ambony zderzają się z biedą, tchórzostwem, odruchem zemsty i nadzieją, która wcale nie ma anielskich skrzydeł, tylko brudne buty. W tym sensie „Niebo i ziemia” jest książką wyraźnie XX‑wieczną: nie tyle „budującą”, ile rozliczającą się z naiwną wizją religijności.
